مثل قوه بينايى و ذائقه و غير اينها بقدرى زياد است كه اطباء و پزشكها جديدا و قديما كتابهاى بسيارى در آن تأليف نموده‌اند و نيز آنچه احصائيه نشان ميدهد چه بسيار كسانى كه از اين سمّ مهلك مبتلا بچه امراض غريب و عجيب گرديده‌اند اما ضرر مسكرات راجع باخلاق و امور نفسانى از سوء خلق و فحاشى و جنايات و قتل و افشاء سرّ و هتك حرمت دين و ابطال تمام قوانين و نواميس مدنيت و انسانيت كه اساس سعادت حيات بشرى بر آن است بسيار است آدم مست نه عفت مىشناسد نه عرض نه مراعات نفوس مينمايد نه مال ، نميداند چه ميگويد و نميفهمد چه مىكند و كم جنايتى در عالم واقع ميگردد كه باعث آن همان مستى و سكر نباشد . اما ضرر مسكرات راجع بامور روحانى مثل زائل شدن عقل و اختلال در فكر و تغيير اوضاع دماغيه در حال مستى بلكه در حال هشيارى نيز قابل انكار نيست در صورتى كه شريعت اسلامى وضع شريعت را روى ميزان عقل سليم قرار داده و نهى شديد فرموده از آنچه باعث بطلان عمل عقل مىشود باشد منع مثل خوردن مشروبات و عمل قمار و زيادتر چيزى كه بسلامتى عقل ضرر مىرساند شرب مسكرات است و بالاترين عملى كه حكومت عقل را باطل ميگرداند و تعادل اوضاع دماغيه را بهم مىزند همان مشروبات است چنانچه بالاتر چيزى كه بقول انسان ضرر مىرساند و از اعتبار مياندازد كلام زور و دروغ است . « تفسير الميزان » و در اينكه آيا شرب مسكرات قبل از منع شارع اسلام در عصر پيمبران سابق حلال بوده يا نه در مذهب جعفرى معلوم نيست كسى قائل بحليت آن باشد و ادعاى اجماع توان نمود كه در هيچ عصرى حلال نبوده و هيچ پيمبرى شرب مسكرات را تجويز ننموده چگونه ممكن است چنين باشد در صورتى كه اصلا ارسال رسل و انزال كتب آسمانى براى تحصيل سعادت دنيوى و اخروى و تأمين امور تمدن و اجتماعيات بشرى است و اينكه بتأسيس قوانين الهيه حيات روحانى و جسمانى در انسان توليد گردد و سعادت در اين دنيا و آخرت نصيب وى گردد در صورتى كه شرب مسكرات بقواى جسمانى و روحانى و اوضاع دماغى بشر صدمه فوق العاده مىزند واحدى منكر مضرات مسكرات نشده پس